Pertsonaia bat, galduta eta norabiderik gabe, bere iraganeko oroitzapen urri batzuekin noraezean dabil. Helburu argirik gabe, ezerezean dagoen argi batera iristen da, zentzua galdu duen existentzia bati erantzunak bilatuz. Leku huts eta itxuraz sinple horretan, gertakari surrealistak hasten dira: espazioa bera, bizia eta borondate propioa izango balitu bezala, eraldatu egiten da eta harekin jolasten hasten da, tranpa eta engainuetan bilduz, xake partida baten parte balitz bezala. Hala ere, pertsonaiak oraindik ez du konturatzen, sakonean, benetako borroka bere buruaren aurkakoa dela.

Emanaldi osteko solasaldia.